Neurodydaktyczne inspiracje dla oceniania kształtującego

Anna Antoniuk

WLS, Uniwersytet Warszawski, anna.antoniuk@uw.edu.pl

W literaturze dotyczącej oceniania kształtującego często używane są słowa: kreatywność, twórczość, zadaniowość, motywacja, aktywność, pobudzanie do myślenia, zaangażowanie, samoocena. Opisują one pewne strategie służące do osiągnięcia celów, jakie stawia przed sobą ten rodzaj oceniania, a właściwie uczenia.

W referacie zostanie postawione pytanie, czy istnieją jakiekolwiek naukowe postawy wielu wymiernych korzyści, jakie niesie za sobą omawiany sposób nauczania. Czy możemy mówić o „nauczaniu przyjaznym mózgowi”? Zostaną poruszone niektóre tematy związane z neurodydaktyką, która jest, bez wątpienia, nauką interdyscyplinarną. Opera się ona na wiedzy z wielu dziedzin naukowych, m.in. biologii i neurologii, czy stosunkowo młodych: neurolingwistyki i biolingwistyki. Przedmiotem zainteresowań neurodydaktyków jest wykorzystanie wiedzy o funkcjonowaniu mózgu do zmian metodyki nauczania, a tym samym odrzucanie metod mało efektywnych. Stało się to możliwe dzięki wykorzystaniu się zaawansowanych technologii neuroobrazowania – tomografii pozytonowej (PET) oraz funkcjonalnego rezonansu magnetycznego (fMRI) podczas których jest możliwe „podglądanie” pracy mózgu podczas wykonywania różnych zadań umysłowych. Często jednak wyniki takich badań dają więcej pytań niż odpowiedzi. Dlatego też współczesnych nauczycieli neurodydaktyka może stać się inspiracją dla poszukiwania i tworzenia własnych metod i technik nauczania języków obcych.